3 april 2025 - 22:29
Het gaat te snel, is te veel. Ik kan het niet bijhouden. Het gaat te langzaam, ik kom niet vooruit. Ik sta stil. De druk van beide kanten is enorm en tegenstrijdig en ongrijpbaar. Ik kan geen ademhalen en tegelijkertijd verdrink ik in de zeeën van tijd en ruimte die ik heb. Er is geen energie om stappen te zetten, maar ook geen ruimte om rust te kunnen voelen en nemen. De druk die er -hoe dan ook- ligt.. het is te veel.
Ik slik weer meer tranen weg totdat ze ergens toch moeten komen en me dan overspoelen, waarna ik ook mee weg spoel en niet begrijp hoe ik nu moet zeggen wat er in me omgaat. Hoe ik het kan uitleggen. De tijdsdruk die ik voel, hoe graag ik vooruit wil en stappen wil zetten maar dat het te snel gaat, te veel is, dat ik me steeds weer tekort voel schieten. Op allerlei vlakken.
Hoe hard ik ook werk, hoe hard ik ook mijn best doe, is het ooit genoeg? Minder mijn best doen is niet de oplossing, dat geloof ik niet, nooit. Dus schrijf ik. Dus probeer ik te blijven delen. Stil te staan. Voor mezelf te zorgen. Gezonde keuzes te maken.
Het doet me enorm zeer, de plek waar ik nu zit. Ook letterlijk de fysieke pijn door de veel te hoge spanning met het slechte slapen. De hele linkerkant (heup, schouder/arm/pols, nek) die opnieuw vast zit. De spanning die vanmiddag zo in mijn armen zat dat ik er spierpijn van heb ondertussen. Rug die niet wil. Het is op. Het gaat te snel te veel en de verwachtingen lopen stuk. Ik wil wel maar hoe dan?
Voel me zo enorm tot last dat ik niet meer ga durven, door dat wat genoemd wordt. Maar het is ook elkaar leren kennen, wat tijd kost. Te veel tijd naar mijn smaak. Het duurt te lang. Het duurde al tijden te lang. Wat wil ik nou. Wat kan ik nou. Behalve proberen. Behalve opgeven.
Tranen staan me weer in de ogen en opnieuw slik ik ze weg. Zo moe. Laat me slapen..
*LilAngel
LilAngel, vrouw, 32 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende