Sprankelende energie.
Het is om me heen, en zoekt een uitweg.
Het gaat waar het niet gaan kan,
maakt niet uit hoe en waar,
het zoekt een uitweg,
en maakt niet uit hoe en waar.
Ik voel de energie bruisen om me heen,
laat het tot me komen,
verzet me er niet tegen.
Want verzet heeft in dit geval toch geen enkele zin.
Bij iedereen die ik zie om me heen,
voel ik het,
al is het bij de één wat meer als bij de ander.
Maar ik voel het en laat het door me stromen,
alsof het een deel van mezelf is,
ook al is het soms maar een klein beetje,
de kracht van het maakt me doodmoe.
Al voelt het bij een ieder weer anders,
het is er,
en steeds voel ik het opnieuw.